Leven met een narcist: hoe je jezelf (en soms je kinderen) kwijtraakt
Er zijn relaties waarin het schuurt.
En er zijn relaties waarin je langzaam verdwijnt.
Beetje bij beetje verlies je stukjes van jezelf.
Je stem.
Je zelfvertrouwen.
Je gevoel voor wat klopt.
Tot je op een dag denkt: ‘hoe ben ik hier terechtgekomen?’
En dit is het lastige: weinig mensen zien het gebeuren terwijl het gebeurt.
Jij vaak zelf ook niet.
Het aanpassen gebeurt geleidelijk.
Het inslikken van je woorden ook.
Je probeert het goed te doen.
En ergens onderweg raak je jezelf kwijt zonder dat je het doorhebt. En de kleine signalen die je ziet wuif je weg.
Een relatie met een narcistische partner.
De impact daarvan gaat veel verder dan “een moeilijke relatie”.
Het raakt je zelfbeeld, je identiteit.
Je plek als ouder komt onder druk te staan.
Je hele leven verandert hierdoor.
Hieronder deel ik het verhaal van Ingrid, met haar toestemming. Zij heeft een narcistische partner gehad en heeft nu al 21 jaar geen contact meer met haar kinderen.
Lees het niet alleen met je hoofd.
Maar check ondertussen ook even bij jezelf: waar herken ik iets van mij of mijn partner hierin?
Of vermoed je dat een vriendin van je wordt meegezogen in een narcistische relatie en heeft zij misschien hulp nodig?
Het verhaal van Ingrid, over haar narcistische relatie:
“Helaas heb ik zelf ook ervaren hoe het is om met een narcist te leven. Ik was getrouwd met een man die mij kleineerde, vernederde en mij — ook in het bijzijn van anderen — uitschold en pijn deed.
Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt om te gaan scheiden. Ik had nog voorgesteld om samen in relatietherapie te gaan, maar dat wees hij resoluut af.
Mijn zelfbeeld is jarenlang heel laag geweest.
Ik heb me vaak afgevraagd of ik inderdaad schuldig was aan alles wat mij werd verweten.
Het antwoord is nee.
Ik heb mijn best gedaan om het huwelijk vol te houden, vooral vanwege de kinderen.
Maar dat bleek geen oplossing. Zij waren jarenlang getuige van de ruzies en de verschillen in opvoeding.
Wat ik niet goed vond, vond hun vader wél goed. Mijn ‘nee’ werd zijn ‘ja’. Dat zorgde er uiteindelijk voor dat er geen respect meer voor mij was.
Mijn kinderen noemden mij een slechte moeder, omdat ik volgens hen te streng was. Hun vader liet alles toe.
De kinderen kozen de kant van mijn narcistische partner
De situatie escaleerde toen mijn zoon mij met geweld bedreigde omdat ik iets niet goed vond. Kort daarna gaf mijn dochter mij een trap in mijn buik, omdat ik haar aansprak op het feit dat ze op haar dertiende had gedronken en zonder mijn toestemming naar een café was gegaan.
Dat was voor mij het moment dat ik besefte: dit gaat niet meer.
Ik kon niet langer als moeder functioneren in een gezin waarin ik geen respect kreeg en niet werd gehoord.
Ik ben tijdelijk bij een collega gaan wonen, die bij slachtofferhulp werkte. Zij kende mijn situatie en had mij al eerder aangeboden dat ik bij haar terechtkon als het niet meer ging.
Vanaf het moment dat ik het huis verliet, verloor ik ook het contact met mijn kinderen.
Hun vader had hen verteld dat ik was vertrokken omdat ik mijn kinderen zat was. Dat hoorde ik pas jaren later, via een e-mail van mijn jongste dochter.
Ik had haar meerdere keren gemaild met de vraag: “wat heb ik gedaan dat jullie geen contact meer willen?”
Haar antwoord gaf me eindelijk duidelijkheid.
Zijn gedrag leek volledig weggevaagd
Na een gesprek met de pastor van mijn kerk begon ik te begrijpen dat mijn kinderen beïnvloed waren door hun vader. Ze hadden alleen zijn verhaal gehoord en nooit mijn kant.
Dat voelde als groot onrecht.
Ik heb mijn dochter mijn kant van het verhaal gestuurd, met de hoop dat ze zelf een eerlijk oordeel zou kunnen vormen.
Ondanks dat mijn kinderen jarenlang getuige waren geweest van hoe hun vader mij behandelde — inclusief het geweld — leek het alsof dat volledig was weggevaagd.
Ik heb ook een brief geschreven naar hun vader, waarin ik hem liet weten dat hij mij mijn kinderen had afgenomen en de kinderen hun moeder.
Ik heb daar nooit een reactie op gekregen. Van mijn kinderen ook niet.
Moet ik dan zeggen dat ik geen kinderen heb?
Inmiddels zit ik in een Facebookgroep genaamd ‘Oma Blogt’, voor mensen die het contact met hun kinderen zijn verloren.
Het is confronterend om te zien hoeveel vrouwen dit meemaken. Het geeft ook een gevoel van herkenning — dat je niet de enige bent.
Voor mij is het contact met mijn drie kinderen inmiddels al 21 jaar verbroken.
Na drie jaar professionele hulp heb ik moeten accepteren dat herstel waarschijnlijk niet meer mogelijk is. De tijd die verstreken is, heeft de afstand alleen maar groter gemaakt.
In de jaren daarna heb ik meerdere operaties moeten ondergaan. In het ziekenhuis wordt dan gevraagd of er kinderen zijn die gebeld moeten worden.
En dan moet je zeggen: ‘Ik heb wel kinderen… maar ook weer niet.’
Ik weet niet eens of ze nog leven, of waar ze wonen.
Dat is ontzettend pijnlijk. Soms vraag ik me af of het makkelijker is om te zeggen dat ik geen kinderen heb. Maar dat zou niet de waarheid zijn.
Het blijft confronterend om dit steeds opnieuw uit te leggen. En vaak merk je dat mensen afhaken — ze willen het niet horen.
Alsof het leven gewoon vrolijk door moet gaan.
Ik ben oma, maar word buitengesloten
Mijn pastor zei op een gegeven moment dat ik ze moest loslaten. Maar hoe laat je je kinderen los? Je hebt ze negen maanden gedragen.
Je wilt weten hoe het met ze gaat. Of ze gelukkig zijn.
Op een dag zag ik een profielfoto van mijn dochter met een kind van een jaar of vijf.
Toen wist ik: ik ben dus oma.
Maar ik heb daar nooit iets over gehoord. Geen bericht, geen kaartje. Niets.
Ik word volledig buitengesloten van hun leven.
Ze willen mij er niet meer in.
Hoe ga je dan verder?
Mijn leven is na dit verlies veranderd in overleven.
Ik ben al die jaren alleen gebleven. Het vertrouwen in een nieuwe relatie is weg.
Door wat ik heb meegemaakt met een narcistische partner durf ik het niet meer aan.”
Dit is niet zomaar een verhaal uit een spannend boek.
Duizenden vrouwen hebben soortgelijke verhalen.
Dit is hoe een narcistische relatie vaak werkt en hoe het volledig uit de hand kan lopen.
En het begint niet met geweld. Was het maar zo, dan was het makkelijk. Dan maak je dat je wegkomt, in het begin al.
Het begint met twijfel. Met subtiele manipulatie. Met jezelf aanpassen.
Met denken: laat ik het anders doen, dan wordt het wel beter.
Maar terwijl je dit doet, die relatie proberen te redderen, raak je jezelf kwijt.
Door de manipulaties ga je geloven dat jij het probleem bent.
Je gaat harder je best doen.
Je blijft — voor de kinderen, voor de hoop, voor het idee dat het ooit weer goed wordt.
Totdat de prijs steeds hoger wordt.
In dit verhaal zie je wat die prijs kan zijn:
-een gebroken zelfbeeld
-een verstoorde ouderrol
-kinderen die je kwijtraakt
-een leven dat verandert in overleven
En dat is confronterend.
Als je zelf in een narcistische relatie zit, wil je dit misschien niet onder ogen zien.
Misschien denk je nu: dit is heftig… maar zo erg is het bij mij niet.
Maar dat is precies het punt. Zo begint het nooit, maar het kan wel zo eindigen.
En elke dag schuift je grens weer een stukje op. Neem je genoegen met iets waar je vijf jaar geleden nooit akkoord mee gegaan zou zijn. Overschrijd je een grens die je had voorgenomen nooit te overschrijden.
Heb je een narcistische partner die jou pijn doet?
Waar twijfel jij aan jezelf in je relatie?
Hoe vaak praat jij gedrag goed dat eigenlijk niet oké is?
Waar maak jij jezelf kleiner om de vrede te bewaren?
En wat ben jij langzaam aan het verliezen… terwijl je blijft hopen dat het beter wordt?
Lees bovenstaand verhaal met intentie.
Niet alleen: ‘wat zielig voor die mevrouw.’
Maar als jij een verhaal zou schrijven over je relatie, wat staat daar dan in? Als je het niet gaat zien, blijf je er in.
En dan herhaalt het zich.
In deze relatie. Of in de volgende.
Tot jij besluit: hier stap ik uit.
Niet alleen fysiek — maar ook mentaal.
De belangrijkste vraag die je jezelf na dit verhaal hopelijk stelt is:
Hoe lang blijf ik nog hopen tegen beter weten in; terwijl ik allang gevoeld heb dat ik aan het verdwijnen ben?
Hoe kan jouw verhaal helpen?
Wil jij je verhaal ook eens opschrijven en je hart luchten? Dat alleen kan al helpend en inzichtelijk zijn. Als je het opschrijft wordt het echter dan in je hoofd. Dan kun je er met een afstandje naar kijken. Als je het fijn vindt mag je je verhaal naar mij mailen. Wat wil je delen? Of anderen voor waarschuwen? Laat jouw verhaal niet voor niets zijn. Ik wil je verhaal best delen als blog of podcast.
Andere blogs over narcisme:
Codependency en de aantrekkingskracht tot narcistische partners