Er zijn van die aannames die je makkelijk doet, maar die je relatie geen goed doen.
Zoals:
“We zijn gewoon te verschillend van elkaar.”
“Als hij echt van me hield, dan zou hij dit toch weten?”
“Wij maken eigenlijk nooit ruzie, dus het gaat vast goed.”
“Als we straks getrouwd zijn, verandert hij vast.”
“Samenwonen is toch hetzelfde? Of zelfs beter?”
Misvattingen in de relatie zijn verraderlijk.
Het zijn geen grote dramatische dingen. Het zijn “logische” ideeën die je ooit hebt opgepikt — uit films, uit je ouders, uit Instagram-gezinsgeluk, uit vriendinnen die het ook maar een beetje bij elkaar bluffen, en die je daarna bent gaan gebruiken als meetlat.
Alleen… die meetlat is krom.
En als je met een kromme meetlat blijft meten, ga je vroeg of laat denken dat er iets mis is met jou. Of met hem. Of de relatie.
Dus. Vijf veelvoorkomende misvattingen over relaties.
Misvatting 1. “Je moet veel gemeen hebben met je partner”
Deze is zo populair dat het bijna verdacht is.
Alsof een succesvol huwelijk betekent dat jullie:
-Dezelfde hobby’s moeten hebben
-Ook dezelfde vrienden leuk vinden
-Hetzelfde denken over vakanties, geld, opvoeding en hoe je de vaatwasser inruimt
-En het liefst ook nog dezelfde “liefdestaal” spreken
Klinkt romantisch. In de praktijk is het vaak een recept voor teleurstelling.
Want weet je wat er gebeurt als jij verwacht dat jullie “één” moeten zijn? Dan wordt elk verschil een probleem.
Dan wordt “ik hou van rust” versus “ik hou van reuring” ineens: “Zie je wel, we matchen niet.”
>>Dan wordt “ik wil plannen” versus “ik leef spontaan” ineens: “Jij snapt mij niet.”
Maar verschillen zijn niet het probleem. Onveiligheid rondom verschillen is het probleem. Het feit dat je er een probleem van maakt is het probleem.
De mooiste relaties die ik zie, zijn niet de partners die heel erg veel met elkaar gemeen hebben.
Het zijn de stellen die kunnen zeggen:
“We zijn anders, en we blijven elkaar daarin respecteren.”
“We hoeven niet te veranderen om van elkaar te kunnen houden.”
“Jouw manier is niet verkeerd. Het is alleen niet de mijne.”
Misschien denk je nu: ‘ja leuk. Maar dit zorgt wel elke keer voor onrust. Ik kan gewoon niet tegen het gezeur en de conflicten.’
Kijk, dit betekent dat er dus iets in jou een probleem maakt en dat je dat vervelend vindt. Je kunt dus niet bij jezelf blijven en voelt je persoonlijk aangevallen als je partner een andere mening heeft dan jij.
Jij bent misschien die vrouw wel die zichzelf zó vaak belooft: ‘Volgende keer blijf ik rustig. Ik laat mezelf niet weer meeslepen.’
Je voelt het wel aankomen. Die spanning in je lijf geeft het al weg. Je hoort jezelf al harder praten. Die irritatie kan in één seconde omslaan in vuur.
En je wíl het anders. Echt.
Maar dan zegt hij net iets te droog. Of hij kijkt weg en reageert helemaal niet.En jij voelt je ineens weer alleen, ongezien, niet belangrijk. En BAM: je verliest jezelf. Voor je het door hebt is het al gebeurd.
Je boosheid neemt het over. Je zegt dingen die je niet meent en die bovendien niets met het onderwerp te maken hebben.
En later denk je: ‘wat was dat?’
Je schaamt je voor je eigen reactie. Niet dat je nou uit je dak ging, maar het feit dat je toch onnodig die sneer gaf, dat is al voldoende. Eerlijk: Je was gewoon gemeen.
Luister:
Dat jij je emoties niet ‘netjes’ onder controle had, betekent niet dat je het compleet verpest hebt. Bovendien is je boosheid niet zomaar boosheid. Het is bescherming. Een alarmsysteem in jou dat veel te vaak aan staat.
En hier wordt die misvatting ineens venijnig: als jij gelooft dat jullie “één” moeten zijn, dan voelt elk verschil als afwijzing.
Dan gaat je systeem niet in de “oh interessant”- modus, maar in de er is “gevaar”-modus.
Misvatting 2. “Je partner moet je gedachten kunnen lezen”
Deze doet pijn, omdat hij zo menselijk is.
Je wilt gewoon dat hij het ziet. Dat hij doorheeft dat jij moe bent. Overprikkeld. Je hebt behoefte aan steun. Dat hij beseft dat jij niet nóg harder die kar wil trekken.
En ergens zit er een deel in jou dat denkt:
‘Als jij echt van me houdt, dan hoef ik dit toch niet uit te leggen?’
Maar hier komt de waarheid die nooit schokkend kan zijn voor je: niemand kan jouw gedachten lezen. Ook jouw partner niet.
Als jij liefde gaat meten aan ‘aanvoelen’, dan wordt je huwelijk een soort onmogelijke test. En je partner zakt er altijd voor. Niet omdat hij niet van je houdt, maar omdat hij geen helderziende is.
En dan gebeurt dit:
Jij verwacht iets (in stilte). Hij mist het (logisch). Jij ontploft of trekt je terug. Hij voelt zich afgewezen of aangevallen. Jullie nemen afstand van elkaar.
Wat jij nodig hebt, is niet een partner die kan raden wat jij wilt.
Je hebt een partner nodig die kan reageren op wat jij durft te zeggen.
Dus oefen met zinnen als:
“Ik merk dat ik vol zit. Ik heb even rust nodig.”
“Als je wegloopt voel ik me alleen. Wil je me beloven dat je erop terugkomt?”
“Ik ga zo ontploffen als we doorgaan op deze toon. Zullen we even pauze nemen?”
</p>
Dat is geen zwa
kte. Dat is volwassen liefde. Dat is jezelf dragen én je partner een kans geven.
Misvatting 3. “Gelukkige koppels maken nooit ruzie”
Als jullie nooit ruzie maken, kan dat twee dingen betekenen:
-jullie zijn allebei boeddha’s met een zenuwstelsel van fluweel
-iemand slikt alles in en noemt dat “rust”
En ik gok dat het meestal optie 2 is.
Stilte is niet hetzelfde als vrede.
Stilte kan ook gewoon bevriezen zijn. Of vermijden. Of “ik ga wel even normaal doen, want dan blijft het veilig”.
Ruzie is niet het einde van liefde. Ruzie is vaak het begin van eerlijkheid.
Het probleem is niet dát je botst. Het probleem is hoe je botst.
Gezonde koppels doen dit:
-Ze benoemen irritatie vroeg, voordat het escaleert
-Emoties uiten doen ze vanuit hun eigen beleving (“ik voel… ik mis…”)
-Ze herstellen na afloop (“dat ging niet goed, kom eens hier”)
Ongezonde koppels doen dit:
-Emoties sparen ze op tot ze ontploffen
-Het wordt persoonlijk (“jij bent altijd…”)
-Ze winnen het conflict maar verliezen verbinding
Als jij die vrouw bent die zich laat gaan in boosheid, dan is jouw leerpunt niet: nooit meer boos zijn. Jouw leerpunt is: eerder merken wat er aan de hand is, eerder pauzeren, eerder woorden vinden.
Boosheid is energie. Je kunt ermee gooien. Of je kunt hem leren sturen.
Misvatting 4. “Het huwelijk verandert je partner”
Dit is de misvatting waar mensen stiekem op hopen.
Als we straks getrouwd zijn, dan kiest hij meer voor mij.
Dan gaat ie wel meer zijn best doen. Er zit genoeg potentie in. Ik weet dat ie ook serieus kan zijn, het komt vast vanzelf goed.
Trouwen is geen software-update. Natuurlijk kunnen mensen groeien. Jij ook. Je partner ook.
Maar groei komt niet door een ring. Groei komt door:
-verantwoordelijkheid nemen
-eerlijke gesprekken
-grenzen en afspraken
-oefenen, falen, repareren
-en soms hulp van buitenaf
Dus als jij merkt dat je in je hoofd je partner steeds “aan het verbouwen” bent, stel jezelf dan deze vraag:
Kan ik van deze mens houden zoals hij nu is, terwijl ik hem uitnodig om te groeien?
Niet: kan ik hem nog net even kneden tot hij past in mijn droom?
Misvatting 5. “Samenwonen is veiliger dan trouwen: dan kun je altijd nog weg”
Deze klinkt modern en slim. En soms is samenwonen ook helemaal passend. Maar het idee erachter is vaak: als ik de nooduitgang open houd, voel ik me veiliger.
Alleen… die open nooduitgang werkt ook andersom.
Want als het moeilijk wordt, en je weet: we kunnen altijd weg, dan komt er sneller een stemmetje:
“Misschien past het toch niet”
“Als het niet werkt, werkt het niet”
“Ik ga niet zoveel jaar van mijn leven verspillen”
Terwijl een huwelijk (als je het gezond inzet) iets anders doet: het nodigt je uit tot commitment. Tot kiezen. Niet omdat je gevangen zit, maar omdat je samen hebt gezegd: wij gaan het serieus nemen.
En commitment is niet romantisch. Het is soms gewoon:
Oké. We zitten in de modder. Handen uit de mouwen. We gaan dit fixen.
Een gelukkige relatie is geen toeval en hangt niet af van samenwonen of trouwen.
Zorg dat je deze en andere misvattingen meteen uit de weg ruimt
Praat met elkaar over wat je verwachtingen zijn en wees ook geinteresseerd in de reden hiervoor.
Denk ook na over jouw eigen verwachtingen en het ‘waarom’ hiervan.
Doe geen aannames.
Iedereen is anders. Een andere opvoeding, een ander ‘normaal’. Dat is niet erg, als je elkaar maar respecteert en ook interesse hebt in elkaar.
Wat gevoelens betreft: als je verdrietig bent, zeg dat dan. Je partner zal boosheid niet zien als verdriet. Als je bang bent, zeg dat dan. Wees eerlijk in wat je voelt, dan kan je partner er iets mee.
En gooi de ‘hij moet het maar snappen’ overtuiging nu meteen het raam uit!
Meer lezen over hoe je je relatie kunt verbeteren?
Tekenen van een ongezonde relatie