Een van de belangrijkste redenen dat mensen therapeut worden, inclusief ik, is om mensen te helpen.
Ik heb in 20 jaar tijd mensen geholpen met chronische pijn, met levensvragen en nu werk ik vooral op het vlak van relaties.

Liefdesrelaties, én als basis hiervan de relatie met jezelf.

De relatie met een partner kan fantastisch mooi zijn, maar het kan je ook tot wanhoop drijven. Want je partner is een heel ander persoon. Die doet maar. Daar heb je geen controle over en dat irriteert je af en toe mateloos, wees eerlijk.
Niets menselijks is mij vreemd.

Mijn man en ik zijn ook zo verschillend en ik ben ook niet bang dat te benoemen in mijn praktijk. Sommige mensen zullen denken: “wat kan mij de relatie met jouw man schelen?”, maar de meeste mensen vinden het juist zinvol dat ik open ben.

“Gelukkig”, zeggen ze dan, “dat jij dat ook hebt. Dat jij ook nog steeds getriggerd wordt door hem. Dat jullie ook allebei andere behoeften hebben als het gaat om intimiteit. Dat jij hem ook af en toe wel achter het behang kan plakken. Dat hij ook kritiek op jou heeft. Dat het jou (meestal) gelukt is om de verandering te maken die nodig was. Dat geeft hoop, dat ik het ook kan.”

De meeste mensen benoemen dat de combinatie van mijn ervaring als therapeut én mijn eigen ervaring met mijn relaties maakt dat ik menselijker en laagdrempeliger overkom.

Ik wil echt contact, van mens tot mens.

In plaats van de therapeut die vanuit haar zetel wel even vertelt hoe het moet.

Maar hier zit een keerzijde aan, die niet leuk is. Voor de cliënt niet, maar ook voor mij niet.

Ik vraag veel door. Ik wil weten waarom mensen doen wat ze doen, zodat ik in hun hoofd kan kruipen en kan begrijpen wat ze drijft. En dan even prikken: “Maar wat als je het zo zou doen, wat gebeurt er dan? Wat als je partner een punt heeft? Waarom moet het op jouw manier?”
En soms komen mensen dan de keer erop terug en zegt een van de twee partners: “Ik had het gevoel dat het allemaal aan mij lag. Vanuit mijn partner, maar ook vanuit jou. Alsof je zei dat het mijn schuld was.”

En ik hoor dit ook vaak als mensen ontevreden bij een andere therapeut vandaan komen. De therapeut heeft iets gezegd wat ze gekwetst heeft of ze hebben het zeer persoonlijk opgevat en ze zijn er klaar mee.

“Wat een slechte therapeut!”

Ik kan niet zeggen dat een therapeut slecht is of niet, ik was er niet bij. Mensen trekken verhalen soms ook uit context of horen wat ze denken gehoord te hebben.
En dit laatste, dit is vaak wat er gebeurt bij mij in de kamer.
Iets heel belangrijks waar je rekening mee moet houden: als ik een onderwerp aansnijd, zijn dat altijd gevoelige onderwerpen, waar lading op zit. Cliënten hebben daar een irritatie, een gevoeligheid of een pijnpunt op zitten.

Dit is natuurlijk ook waarom de communicatie met een partner hierop stukloopt. Daarom zitten ze hier. In plaats van dat ik met ze meepraat, ga ik er nog even een schepje bovenop doen, door van alles in twijfel te trekken. En omdat het gevoelig ligt, of er zelfs een trigger onder ligt, word ik de vijand.

Ik trigger ze nu, in plaats van hun partner.

Als dit gebeurt, leun ik in: “Interessant. Wat gebeurt er nu bij je?”
Als ik ze ook kan triggeren, dat kan een enorm inzicht opleveren.
Maar helaas, zo zien zij dat niet. Zij vinden het helemaal niet interessant om te weten waarom ze geraakt worden. Ze denken op dat moment:
‘Trut. Stom wijf.’ Het zal vast zoiets zijn.
‘Zie je wel, dat je tegen mij bent? Zie je wel, dat jij ook vindt dat ik fout zit? Jij geeft mij ook al zo’n kutgevoel, net als mijn partner. Maar daarvoor zit ik hier niet, om me een beetje te laten kleineren door een therapeut. Rot op.’

Psst, even tussen jou en mij, zie jij al wat er hier aan de hand kan zijn?

We weten wat er gebeurt als je getriggerd wordt, daar heb ik het vaak genoeg over gehad. Toch? Wanneer je emotie AAN gaat, gaat je ratio…?

Juist. UIT.

Je hoort niet wat er letterlijk gezegd wordt, maar je interpretatie ervan. Je brein zoekt bevestiging van een eigen overtuiging in de woorden van de ander. Zo kun je horen dat het jouw schuld is, terwijl dit helemaal niet gezegd is.

Ik schopte tegen hun kelderdeur aan, maar ze wilden niet met mij samen kijken wat er in die kelder zit. Weet je niet wat ik bedoel met de kelderdeur? In deze blog beschrijf ik het: https://eerstehulpbijrelaties.nl/wat-is-schaduwwerk-voor-relaties/

Als jij ooit het gevoel had dat ik, of een andere therapeut, jou de schuld gaf van de situatie, stel jezelf dan deze vragen:

-Zou het kunnen dat wat er gezegd is, iets anders is dan wat ik gehoord heb omdat het onderwerp beladen is? (interpretatie versus realiteit)
-Wat voor kern van waarheid kan er toch in zitten, omdat ik weerstand voelde? (geen herkenning = geen emotie)
-Heb ik de kans laten liggen om dit direct in het moment te benoemen en samen te onderzoeken wat er speelt? (trigger- en emotieregulatie)
-Kan ik dit alsnog doen, om 1. Iets te leren over mezelf en 2. De therapeut de kans geven zichzelf te verduidelijken en context te geven? Misschien zegt de therapeut dan wel: “Ik bedoelde het zo en zo. Hoe kwam het bij jou over?” (volwassen en menselijke communicatie)

Mijn standpunt in relatietherapie is:

“Ik vind jullie allebei even lief, wie gelijk heeft is voor mij geen issue. Wie gelijk heeft, daar heb ik geen belang bij. Ik wil een oplossing voor jullie en daarom zitten we hier. De relatie en de liefde is mijn cliënt, niet een van jullie afzonderlijk. Ik hoop jullie weer een stapje dichterbij tot elkaar te brengen en ik doe wat ik denk dat daarbij kan helpen.

Dat is vaak ongemakkelijk, dat realiseer ik me. Ik kan je door die ongemakkelijkheid heen helpen, als je me toestaat. En blijf vooral open, zeg wat het met je doet. Dat is de sleutel tot alle respectvolle en liefdevolle communicatie.”