Over loslaten, authenticiteit en waarom verandering zelden snel gaat.
Ik zal eerlijk beginnen:
ik weet zelf niets van Chinese astrologie.
Maar soms hoor je iets van iemand die je vertrouwt en voel je meteen: dit klopt.
Mijn businesscoach vertelde me over het jaar van de slang dat overgaat in het jaar van het paard.
Over loslaten, vervellen, oude huiden achterlaten.
En over wat er daarna komt: beweging, richting, kracht.
Het raakte me.
Maar wat betekent dit eigenlijk: het jaar van de slang en het jaar van het paard?
Even terug naar de basis, want dat helpt om te snappen waar we het over hebben. ChatGPT was zo aardig om me erbij te helpen, dus als jij denkt: hee, het klopt niet, trek aan de bel, want de informatie hierover komt niet uit mijn koker.
In de Chinese astrologie werkt men met een cyclus van twaalf dieren, waarbij elk jaar een eigen energie en thema heeft.
Het gaat hierbij minder om “voorspellingen” en meer om collectieve bewegingen:
waar ligt de nadruk op, wat wordt uitvergroot, wat vraagt aandacht?
Belangrijk om te weten:
Het Chinese nieuwe jaar begint niet op 1 januari, maar meestal ergens tussen eind januari en half februari.
Dat betekent dat we vaak nog een tijdje tussen twee energieën in hangen.
Het jaar van de slang staat traditioneel voor:
*innerlijke wijsheid
*vertraging en verstilling
*observeren in plaats van handelen
*loslaten van oude huiden
*transformatie die van binnenuit gebeurt
Niet spectaculair.
Niet zichtbaar.
Maar diepgaand.
En precies daarom voelt dit jaar voor veel mensen ook taai.
Je weet dat er iets moet veranderen, maar het beweegt nog niet echt.
Je zit in een soort tussenruimte.
De slang zegt: kijk eerst, voel eerst, laat los wat niet meer past — zonder haast.
En dan: het jaar van het paard
Na die fase van naar binnen keren, komt het jaar van het paard.
Het paard staat in de Chinese astrologie voor:
*beweging
*vrijheid
*levenskracht
*richting
*moed om je eigen pad te volgen
Maar — en dit is belangrijk —
het paard rent niet zomaar weg.
Het beweegt als er ruimte is ontstaan.
Dat betekent:
het jaar van het paard werkt alleen als je in het jaar van de slang iets hebt losgelaten.
Niet perfect.
Niet volledig.
Maar genoeg om niet meer vast te zitten in wat was.
Daarom voelt die overgang ook niet als een harde switch.
Het is een proces.
Een drempel.
Een moment waarop je merkt: ik kan niet meer terug naar hoe het was.
Waarom dit zo raakt (ook als je niets met astrologie hebt)
Wat mij hierin raakt en waarom ik dit deel, ondanks dat ik hier geen expert in ben, is dat deze beweging exact overeenkomt met wat ik zie in relaties.
Echte verandering begint zelden met actie.
Het begint met:
-ongemak
-bewustwording
-erkennen dat iets niet meer werkt
Dat is slang-energie.
Pas daarna komt:
-grenzen stellen
-keuzes maken
-jezelf laten zien
-bewegen richting wat klopt
Dat is paard-energie.
En misschien is dat waarom dit verhaal zo blijft hangen.
Niet omdat het “waar” moet zijn in astrologische zin,
maar omdat het woorden geeft aan een innerlijke realiteit die veel vrouwen nu ervaren.
Het sloot voor mij ook naadloos aan bij wat ik zelf begin januari ervoer tijdens een stilteretraite.
Daar, in de stilte, zonder afleiding, zonder rollen, zonder verwachtingen, kwam één woord steeds opnieuw naar voren:
Authenticiteit.
Niet als marketingterm.
Niet als iets dat “goed verkoopt”.
Maar als een innerlijke noodzaak.
Authenticiteit als keerpunt
Voor mij betekent authenticiteit dit jaar:
-niet meer sociaal wenselijk zijn
-niet meer inschatten wat handig, praktisch of aantrekkelijk is
-maar kiezen voor wat klopt voor mij, ook als dat betekent dat niet iedereen meegaat
In mijn bedrijf.
In mijn branding.
In hoe ik praat, schrijf en zichtbaar ben.
En misschien herken je dit van het jaar van de slang:
Het gevoel dat je ergens uit bent gegroeid, maar nog niet precies weet wat ervoor in de plaats komt.
Dat je voelt dat het oude niet meer werkt, maar het nieuwe nog geen vaste vorm heeft.
Het jaar van de slang: loslaten gaat niet snel (en dat hoeft ook niet)
Wat mij vooral bijbleef uit dat verhaal over het jaar van de slang, is dit: loslaten is geen knop die je omzet.
Het is geen rigoureus besluit op maandag waarna je je dinsdag “vrij” voelt.
Loslaten is gelaagd.
Het gaat in stappen.
En soms laat je iets los… om het daarna nog één keer vast te pakken, voordat je het echt kunt laten gaan.
Dat zie ik vaak bij de mensen met wie ik werk.
Mensen die voelen:
*zo wil ik niet meer doorgaan
*dit patroon put me uit
*ik ben mezelf kwijtgeraakt in mijn relatie
En tegelijkertijd mag je ook beseffen dat dit patroon ooit ontstaan is om te overleven. Het bood het veiligheid, houvast, controle. Het voelde vertrouwd, zelfs als het pijn deed.
Die oude strategieën zijn als onzichtbare veiligheidslijnen.
Ze houden je in de comfortzone. En niet omdat het daar fijn is, maar omdat het bekend is.
Alsof je een marionet bent die op zijn plek gehouden wordt en beweegt waar de touwtjes naar bewegen. Steeds weer opnieuw bewegen naar wat je al kent. Want het is veiliger om te weten wat je hebt, niet wat je krijgt.
Het jaar van de slang gaat over dat erkennen: welk touwtje mag ik doorknippen?
Niet met boosheid of wrok.
Niet door jezelf te veroordelen.
Maar zien voor wat het is: Dit heeft me ooit geholpen. Dank je. En nu mag het anders.
Overgang naar het jaar van het paard: beweging vanuit waarheid
En dan… komt dat volgende stuk.
Het jaar van het paard.
Maar ik denk dat het niet betekent dat je jezelf voorbij moet draven. Niet rennen of doordenderen.
Maar voor bewuste beweging.
Beweging die ontstaat als je iets hebt losgelaten, al is het maar een klein beweginkje.
Beweging die niet gedreven wordt door angst of bewijsdrang, maar door innerlijke richting.
Het paard vraagt:
*Waar wil je naartoe, echt?
*Wat voelt van jou? Niet van je omgeving, of van je verleden, maar van jou?
*Welke stap klopt nu, zonder dat je het hele pad hoeft te overzien?
Dat is precies het punt waarop veel vrouwen vastlopen.
Ze willen verandering.
Ze voelen dat nu het moment is.
Maar ze wachten op zekerheid, toestemming of garanties.
En die komen niet.
Wat wel komt, is een innerlijk weten.
Zacht, maar duidelijk.
Een gevoel van: ik kan zo niet verder, en ik wil mezelf serieus nemen.
Authenticiteit in relaties: stoppen met overleven
De vrouwen die ik begeleid, zijn vaak vrouwen die als kind niet echt gezien zijn.
Door pesten.
Door emotioneel onbeschikbare ouders.
Door omstandigheden waarin aanpassen slimmer was dan voelen.
Ze leerden:
-inschatten
-pleasen
-sterk zijn
-conflicten vermijden
-zichzelf kleiner maken om de relatie te behouden
En later in hun volwassen relaties blijven die overlevingsstrategieën actief.
Ze trekken partners aan die hen raken in oude pijn.
Ze raken afhankelijk van wat de ander doet of zegt.
Ze verliezen hun grenzen, hun stem, hun plek.
En laat ik duidelijk zijn: het betekent niet omslaan naar de andere kant. Authenticiteit in relaties betekent niet: alles zeggen wat je denkt, koste wat het kost, onder het mom van: ik ben authentiek, je neemt me maar zoals ik ben.
Wat het wel betekent:
*voelen wat van jou is
*verantwoordelijkheid nemen voor je eigen binnenwereld
*je wensen en grenzen rustig en helder kunnen verwoorden
*niet meer hopen dat de ander je redt of bevestigt
En dat is geen snelle transformatie.
Dat is een pad.
Een overgang van slang naar paard, zou je kunnen zeggen.
Het lijkt me cool: samen bewegen: jij in je relatie, ik in mijn bedrijf.
Laten we samen deze stappen zetten.
Jij in je relatie en je eigenwaarde.
Ik in mijn bedrijf en zichtbaarheid.
Ik kies ervoor om niet meer “veilig” te zijn en iedereen naar de mond te praten.
Niet meer met neutrale- of therapeutisch verantwoorde kleurtjes.
Niet meer aangepast aan aannames over wat wel of niet zou werken
Ik wil namelijk werken met mensen die met mij willen werken
niet omdat het goedkoop is,
niet omdat het dichtbij is,
niet omdat het praktisch is.
Maar omdat ze voelen: dit klopt voor mij.
Net zoals jij mag gaan kiezen voor een relatie en een partner die helemaal klopt voor jou. Een leven wat klopt voor jou.
Als je voelt dat het tijd is…
Misschien voel je onrust. Voelt dit super spannend. Of voel je juist opluchting.
Misschien weet je nog niet wat je volgende stap is, maar weet je wel dat stilstaan geen optie meer is.
Dan is dit wat ik je wil meegeven:
Je hoeft het niet te weten.
Je hoeft het niet snel te doen.
Je hoeft alleen eerlijk te zijn naar jezelf.
Authenticiteit begint niet met actie.
Het begint met erkennen wat niet meer past.
En als je voelt dat het tijd is om een verandering te maken:
in jezelf, in je relatie, in hoe je jezelf serieus neemt, dan ben je waarschijnlijk al onderweg naar de energie van het paard.
Ik denk graag met je mee over hoe we dit proces makkelijker kunnen maken voor je.
Neem even contact op als je hier vragen over hebt.
Meer inspiratie voor je eigen ontwikkeling:
8 signalen dat er werk nodig is aan jezelf