Heb je geen zin in moeite doen voor je relatie? Geen zin in weer een gesprek dat op ruzie uitloopt, geen zin om als eerste de hand uit te steken, geen zin om naar een therapeut te gaan? Dan heb ik een verhaal voor je. Het gaat over sporten, over mijn moeder en over een stemmetje dat 412 excuses heeft. En het gaat over jouw relatie, dat beloof ik.
Ik had totaal geen zin
Ik moet je iets bekennen. Ik ben van de bank af gekomen en heb deze hele week elke dag gesport. Dat klinkt stoerder dan het was, want ik had totaal geen zin. Maandenlang had ik de website van de sportschool bekeken. Zal ik wel, zal ik niet? Ik heb het te druk. Misschien vind ik het niet leuk. Van sporten word ik moe.
Zo erg was het al. Uitstellen en smoezen bedenken, terwijl ik vroeger echt sportief was. Ik heb zelfs een paar jaar aerobicsles gegeven.
Toch voelde ik vanbinnen de druk. Ik zag mijn moeder voor me. Ze is er helaas niet meer en ik mis haar, maar haar inactiviteit wil ik niet overnemen. Ze sportte niet, wandelde niet en fietste niet. Als ze een paar meter moest lopen, hijgde ze zo erg dat ik bang was dat ze ter plekke zou neervallen. Ze vond het zelf ook niet fijn, maar de motivatie om er iets aan te doen kwam er nooit.
En die houding ging ik bij mezelf herkennen. Ach, die paar kilootjes, zo erg is dat niet. Ik hoef toch geen killerbody meer? Nee, dat klopt. Maar er zit een wereld van verschil tussen een killerbody en een gezond, sterk lijf dat gewoon de trap op kan, boodschappen kan tillen en zonder kreunen van de grond omhoogkomt.
412 excuses en een stemmetje dat heel redelijk klinkt
Op een zondagavond zat ik naast mijn man in de auto en opende ik mijn mail. Daar stond een nieuwsbrief van mijn businesscoach, over sporten. Ja, deze moest ik lezen, dat begrijp je. Ze vertelde dat ze 412 excuses had om niet te gaan. Ook zij stond ’s ochtends niet juichend naast haar bed. En toch gaat ze, omdat ze niet meer onderhandelt met haar lower self: dat deel in haar dat liever lui is dan moe.
Dat bleef hangen. In onderhandelen met mezelf ben ik namelijk kampioen. “Morgen ga je wel.” “Je hebt vandaag al zoveel gedaan.” “Eerst nog even dit afmaken.” Dat stemmetje is ontzettend overtuigend en klinkt zelfs heel redelijk. Geef ik het zijn zin, dan lig ik elke avond met cola en chips op de bank Netflix te kijken. Heerlijk op het moment zelf, maar op de lange termijn niet echt bevredigend.
Dus dacht ik: die zin komt blijkbaar niet meer vanzelf, dan ga ik maar zonder zin. Nog in de auto sloot ik mijn mailbox, nam ik een abonnement en schreef ik me in voor de les van maandagochtend kwart voor acht.
De trainer vroeg vrolijk: “Zo. Zin in?”
“Nee,” zei ik eerlijk. “Maar dan maar zonder zin.”
Omdat ik een alles-of-nietspersoon ben, ben ik die week elke dag in beweging gekomen. Na drie dagen zei Erik in de badkamer: “Goed bezig! Nou, ik zie het al, hoor.” Daar moest ik wel om lachen, zo lief.
Wachten op zin in je relatie: zo werkt het niet
Natuurlijk maak ik een bruggetje naar relaties. Want hoe vaak hoor ik in mijn praktijk niet:
- “We moeten het toch zelf kunnen fiksen? Daar ga ik niet voor naar een therapeut.”
- “Van dat geld kunnen we leukere dingen doen.”
- “Ik wacht tot het vanzelf weer beter wordt.”
- “Als mijn partner zijn best doet, doe ik het ook.”
Die gedachten ken ik maar al te goed. Zo dacht ik ook over sporten. Dat kon ik thuis toch zelf, op mijn matje met mijn kettlebell? Die kettlebell ligt nu stof te verzamelen in de hoek van mijn slaapkamer. Ondertussen wachtte ik tot het afvallen op een dag vanzelf zou gaan. Mijn man heeft geen zin om mee te gaan, dus op hem hoef ik niet te wachten. En eerlijk gezegd koop ik van het abonnementsgeld liever leuke kleding. Al weet ik ook dat die kleding een stuk mooier staat als ik nu in mezelf investeer.
Ik snap het, echt. Maar wie wacht tot hij zin heeft om aan zijn relatie te werken, kan heel lang wachten. Natuurlijk heb je geen zin in vermoeiende gesprekken. Geen zin om te vragen wat er onder het gedrag van je partner zit, welke behoefte, welke emotie. En al helemaal geen zin om je eigen ego even te parkeren, zodat je partner kan zeggen wat hij of zij kwijt wil. We blijven liever hangen in discussies, verwijten en “ja, maar jij”. Vooral ons eigen punt blijven verdedigen.
Geen zin meer in je relatie is vaak overleven
Wanneer je geen zin meer hebt in je relatie, is dat meestal geen gebrek aan liefde. Vaak is het uitputting. In mijn praktijk noem ik dat overleven. Je zegt maar niks, want dan komt er ook geen ruzie. Je gaat even weg, de deur uit of aan het werk. Of je doet maar wat je partner wil, dan blijft het rustig. Dat zijn overlevingsstrategieën: vechten, vluchten, bevriezen of pleasen.
Ooit hebben die strategieën je geholpen, dus het is heel logisch dat je ze gebruikt. Alleen brengen ze je niet dichter bij elkaar. Bovendien staan veel mensen jarenlang in de “samen-stand”, tot er geen ruimte meer over is voor henzelf. Dan voelt de relatie als een last, terwijl het eigenlijk een signaal is om iets te veranderen aan de relatie met jezelf.
Daarom helpt het om eerst te onderzoeken wat er onder die zinloosheid zit, voordat je concludeert dat het aan de relatie ligt.
Ruzie kost meer energie dan verbinden
Weet je wat zo gek is? De strijd, de ruzies, de discussies en het negeren van elkaar kosten veel meer tijd en energie dan naar elkaar toe komen en zeggen: “Vertel eens hoe jij het ziet. Wat heb ik gemist?”
Een vervelend gesprek van drie uur wordt dan een check-in van een kwartier. Jullie voelen je allebei gehoord en begrepen, en daarna kun je weer door. Achteraf denk je: waar heb ik me eigenlijk druk om gemaakt?
Met sporten werkt het precies zo. Je ziet er als een berg tegenop, maar zodra je er staat, denk je: zie je wel, toch goed dat ik gegaan ben. Het goede gevoel komt bijna altijd pas achteraf. Eerst doe je het, en dan voel je het.
Onderhandel niet met je 412 excuses
Ga dus niet in onderhandeling met het stemmetje dat 412 excuses klaar heeft om de kont tegen de krib te gooien in je relatie:
- “Zij is begonnen!”
- “Zij doet dramatisch. En ik dan?”
- “Hij laat me alles altijd alleen oplossen.”
- “Hij gaat eerst zelf maar eens zijn best doen.”
Het kan allemaal waar zijn. Toch heeft boosheid of wrok nog nooit een relatie beter gemaakt. Kun je niet meer met compassie en liefde naar je partner kijken, dan is het tijd om iets te doen. Zin of geen zin.
Ik heb nog nooit cliënten gehad die zeiden: “We hadden nooit aan therapie moeten beginnen.” Zelfs als de relatie het niet redt, is het altijd zinvol om te kijken hoe jij je gedraagt in je relatie. Het geeft helderheid, betere communicatie en rust, en het helpt je eigen groei. Ook voor de kinderen maakt het verschil.
Zo begin je, ook zonder zin
Heb je geen zin meer in je relatie, maar wil je wel dat het beter wordt? Kies deze week één ding waar je al een tijdje omheen draait. Dat ene gesprek, die knuffel of die vraag. Doe het, niet omdat je er zin in hebt, maar omdat jullie het waard zijn.
Wil je eerst weten wat er bij jou speelt? Download dan de gratis inzichtplaat Als het spannend wordt en ontdek hoe jouw overlevingssysteem reageert. Met de gratis Relatietest zie je hoe stevig jullie basis nog is. En lees ook Het probleem is niet dat hij je niet hoort en Hoe verbeter je de communicatie in je relatie?.
Wil je liever samen kijken naar wat er nodig is? Bekijk het traject De relatie met jezelf of Relatietherapie 2.0
Als ik het kan, kun jij het ook.