Vrouwen (niet allemaal, ik weet het) hebben de neiging om tot in den treuren uit te leggen wat ze bedoelen. Ze herhalen zichzelf, zeggen het net even anders, worden boos, verklaren zijn gedrag en snappen wel waarom hij doet wat hij doet (hij is vermijdend gehecht, had een onbeschikbare moeder, een dominante vader, etc.).
Ze starten ’s avonds om half twaalf nog een diep gesprek over de toekomst van de relatie, terwijl hij alleen nog even langs alle kanalen zat te zappen voordat hij zijn hoofd op het kussen te rusten wilde leggen.
Wat er dan gebeurt is natuurlijk voorspelbaar.
Hij vraagt: “Kunnen we het hier een andere keer over hebben?”
En zij denkt:
“Het interesseert je geen reet hoe ik me voel. Ik lig weer de halve nacht wakker, terwijl jij gewoon je ogen dicht doet en lekker slaapt. Ik ben de enige die moeite in onze relatie stopt en jij vindt het allemaal wel best. Het is duidelijk dat ik niet belangrijk genoeg ben voor jou.”
Is dit voor jou ook een bekend scenario, of een variant die er op lijkt?
Het gevolg is dat hij binnen een kwartier in dromenland ligt en jij nog ligt te malen. De volgende dag komt hij uit zijn werk en weet hij al niet eens meer dat dit gesprek heeft plaatsgevonden. Doet gewoon alsof er niets aan de hand is, terwijl jij hebt zitten Googlen naar ‘rode vlaggen in een relatie’ en ‘scheiden of blijven’.
Het probleem is niet dat hij je niet hoort.
Voordat je de stekker uit je relatie trekt omdat hij niet naar je luistert, moet je twee dingen checken:
1. Heb jij niet onbewust een patroon in stand gehouden waar hij geen enkel belang bij had om het te stoppen?
2. Reageer jij vanuit een angst waarover jij de verantwoordelijkheid bij hem hebt gelegd?
Want ik zie namelijk best veel vrouwen die regelen, zorgen, verbinden en praten en daarnaast een partner die steeds passiever, stiller en gemakzuchtiger wordt. Van nature zijn mensen lui en willen ze niet uit hun comfortzone. Dat kun je ze niet kwalijk nemen, dat is gewoon zo. Als zijn comfortzone is afwachten tot jij het oplost, hoe kun je dan verwachten dat hij opstaat… als jij het altijd oplost??
En het oplossen is wellicht jouw comfortzone, he? Daarmee stoppen vraagt iets oncomfortabels van jou.
En dan, de angst die jou drijft. De angst om niet belangrijk te zijn, niet goed genoeg, niet waardevol zoals je bent. Dat laat je dingen doen en zeggen waar je niet trots op bent. Die angst zorgt ervoor dat je gaat controleren, domineren, schreeuwen, passief/agressief gaat vertonen, gaat zwijgen, gaat uitleggen, gaat vragen, gaat smeken.
Voor wat?
Aandacht. Liefde. Genegenheid. Bevestiging. Het gevoel dat je ertoe doet.
Ik gok zo, dat hij prima weet dat jij niet tevreden bent over hoe het gaat. Maar hij weet ook, die momenten gaan wel weer over. Want jij verandert niets en dus hoeft hij niet te veranderen. “Als we er niet over praten, is het er niet.” Hoopt hij. En jij denkt: “Ik moet blijkbaar schreeuwen om gehoord te worden.”
Je ziet al, hier ontstaat een patroon van vermijden en aanvallen. Jij voelt je onbelangrijk, wordt steeds bozer en hij gaat jou steeds meer uit de weg om de boel niet te laten escaleren. Waardoor de boel escaleert, want jij kunt al die emoties in jezelf niet meer in de hand houden.
Het verdriet in jou zegt: “We staan er helemaal alleen voor, zoals altijd, snik…”
De angst in jou zegt: “O nee, wat als hij niet meer van ons houdt?”
En de boosheid is niet meer te houden: “Is hij nou helemaal bedonderd?!! Ik zal hem krijgen!”
Logisch dat er geen ‘normaal’ gesprek te voeren is, want hij loopt in een mijnenveld.
Één verkeerde opmerking en BOEM! Alle emoties openen het vuur op hem.
Lieverd, dit wil je toch niet? Dat hij, met zijn gedrag, bepaalt hoe jij reageert? Hij kan je maken en breken. Als hij lief is, voel je je goed, maar als hij chagrijnig en ‘moody’ is, ga jij jezelf aanpassen, verdedigen en het allemaal op jezelf betrekken.
Ik stel voor dat je hiermee gaat stoppen. Maar dan echt. Dat je gaat leren je emoties in banen te leiden en jezelf leert kalmeren. Dat je je gekwetste innerlijke kind niet langer het stuur van je leven in handen geeft.
Je wilt namelijk niet op je 85e nog steeds reageren alsof je een 6-jarig meisje bent dat op haar plaats gezet wordt en haar mond maar moet houden. Maar je wilt ook niet doorslaan naar de andere kant en als een viswijf blind om je heen slaan. Beiden zijn het resultaat van onvoldoende bewustzijn en het vermogen om met een helicopterview naar jezelf te kijken.
Je wilt rust, nietwaar?
Rust in je hoofd en rust in je lijf. Vanuit je diepste ‘zijn’ overtuigd zijn van ‘ik ben goed zoals ik ben’ en geen enkele behoefte hebben om dit ter discussie te laten stellen.
Jij hebt een helder beeld van die vrouw die je wilt zijn, dat weet ik.
Activeer haar, want ze zit in je. Wachtend op jou.
Andere interessante inzichten:
Wat empaten niet weten van zichzelf